X
تبلیغات
پخش زنده جام جهانی

جاودانگی

بعضی وقتا دلمون میخواد جاودانه بشیم...

حالا نه اینکه حتما بخواییم کل دنیا مارو یادشون بمونه؛ حتی شاید برای یه نفر هم کافی باشه!!

دنبال هر حرف و تاثیری میگردیم که توی زندگی طرف بذاریم که فقط اون ما رو یادش بمونه...!

اینطوری احساس با ارزش بودن میکنیم!!! :)))

شاید یه جور "گول زدن خودمون" باشه!

خب ممکنه جاودانه بشیم ولی این جاودانگی الزاما به خاطر اون باارزش بودنه نیست...

[ جمعه 25 خرداد‌ماه سال 1397 ] [ 12:16 ] [ مریم ]

من و این همه بی رحمی! :/

"خاطرات" خیلی بی رحمن...

"آهنگا" خیلی بی رحمن...

"عطرا" خیلی بی رحمن...

"حرفا" خیلی بی رحمن...

"شبا" خیلی بی رحمن...


و "همزمانی اتفاقا" از همه بی رحمتر...

[ یکشنبه 20 خرداد‌ماه سال 1397 ] [ 03:00 ] [ مریم ]

هیچ

همه ی ما و همه ی خاطراتمون به تاریخ میپیوندن...

عادی میشیم...

قدیمی میشیم...

فراموش میشیم...

حس و حالا عوض میشن...

و در آخر؛

گریمون هیچ...

خندمون هیچ...

باخته و برندمون،

هیچ...


خیلی خوبما ولی حس میکنم خوب نیستم...!

شاید زمان لازمه...ینی قطعا زمان لازمه! :)

[ شنبه 19 خرداد‌ماه سال 1397 ] [ 01:25 ] [ مریم ]

بی تو...داریوش! :)

از خواب بیدار میشی و یه آهنگ از خواننده ای که ازش خوشت نمیاد، توی سرت میخونه...

میری آهنگ رو دانلود میکنی و با جون و دل گوش میدی!

این روزا مریم عجیبی رو دارم میبینم! :دی

ولی این مریم، بدجوری حالش خوبه! :)))

[ سه‌شنبه 15 خرداد‌ماه سال 1397 ] [ 14:07 ] [ مریم ]

خاطرات خوب

آدمای زیادی توی مسیر زندگی به پستمون میخورن...

و خیلیا هرچقدم که باشن، بالاخره میرن!

خیلی برام مهمه که بعد از نبودشون، چه خاطراتی ازشون یادم میاد...

حتی اگه با تلخی توی این مسیر ازم جدا شده باشن ولی خاطرات خوبشون یادم بیاد، معلوم میشه که...معلوم میشه که چی؟!

در کل که همین دیگه! :)))

.

.

منتظرم ماه رمضون تموم شه، اوریانت باز بشه...دلم لک زده! T__T

[ دوشنبه 14 خرداد‌ماه سال 1397 ] [ 11:28 ] [ مریم ]

خدا

دیروز خدا باهام حرف زد...

فکر کنم اون شخص تاثیرگزار که منتظر بودم بیاد یه چیزی بگه و بره "خدا" بود...

مثل نور از بین درختا اومد...و من همه چیو فهمیدم...

دلم میخواست داد بزنم بگم خدا خیلی بزرگی! :)))

حس بی نظیری بود...

دیوونه نشدما...! ¤__¤

[ یکشنبه 13 خرداد‌ماه سال 1397 ] [ 14:36 ] [ مریم ]

کم پیدام...

انقدر حرف دارم بزنم ولی هیچ حالی ندارم...

فقط الان دارم توی "گمشده ترین" حالت ممکن زندگی میکنم!

یهو افتادم وسط دنیای گنده ی آدم بزرگا و انقد کوچیک بودم که گم شدم...

یکسره منتظر یه شروع دوباره ام...اصلا بدجوری بهش نیاز دارم!!

یه شروع که کاملا شبیه تصورات و توقعات خودم باشه...

حس میکنم باید یه نفر بیاد یه جمله ی تاثیرگزار بهم بگه و بره...و من یهو ازین رو به اون رو بشم!!!!

اصن نمیدونم...فقط همه چی عوض شه...یه نقطه بذارم و برم سر خط....

×__×

[ سه‌شنبه 8 خرداد‌ماه سال 1397 ] [ 14:24 ] [ مریم ]

نووووزده!

با دو روز تاخیر نوزده ساله شدنمو تبریک میگم! :)))

هیژده سالگی خیلی عجیبی رو پشت سر گذاشتم...به معنی واقعی 18 سالگی بود!!!! :دی

پر از اتفاقای نوووووو...

در کل با همه ی خوبیا و بدیاش خیلی قشنگ بود! ^__^


[ دوشنبه 24 اردیبهشت‌ماه سال 1397 ] [ 23:13 ] [ مریم ]

فرشته؟!

امروز یکیو ملاقات کردیم که شدیدا عجیب بود...

یه مردی که وسایل چرمی میدوخت!

ظاهر هپلی و ساده اما باطن دانا و شدیدا پیچیده! :)

حرفایی میزد که فقط عارفا میتونستن بگن...!

عااااااالی!

حرفایی که نصیحت نبودن اما شدیدا راه درست رو نشون میدادن...!

حرفای خیلی خوبی که الان با خودم میگم کاش نوشته بودمشون...

اگه یه روزی بتونم اونقدری که اون مرد با درون خودش حال میکرد و خوشحال بود، خوش باشم، میشم خوشبخت ترین آدم...حداقل توی دنیای خودم! ^__^

و به نظرم اومدن چنین آدمی جلوی راهمون یه نشونه بود...یه نشونه که به من و آبجیم و سارا نشون بده دنیا برای خوش بودن ما، چیزای زیادی داره...چیزای کوچیکی که میتونن خوشحالی های عمیقی برامون به جا بذارن!!!!

انگار یه فرشته بود از طرف خدا...یه فرشته که بال هاشو زیر ظاهر ساده(و یه جورایی هپلی) قایم کرده بود...

شاید این تاثیرای خوب حرفاش، به خاطر این بود که بدون ادعا این حرفارو میزد...!

طعم موفقیتو به خوبی چشیده بود اما توی دورانی که موفق بود زندگی نکرده بود و حالا بعد از کلی کار که انجام داده بود، با چرم دوزی مشغول بود و معتقد بود حالا زندگی رو پیدا کرده...

خیلی حرفه...خیلی...

[ جمعه 14 اردیبهشت‌ماه سال 1397 ] [ 00:43 ] [ مریم ]

اون بچهه خود اصلیمونه! :)

به نظرم همه ی ما یه دختربچه/پسربچه ی درون داریم...

یه سریامون گاهی وقتا همراهیش میکنن...

یه سریامون باهاش لج میکنن...

یه سریامونم میکشنش...

و اما بدترینش اونایی هستن که باهاش لج میکنن...یه جورایی خودشونو گم میکنن و...خلاصه که یه خرابکاری بزرگ توی شخصیتشون درست میشه...!

اون بچه، خود واقعی ماست...

.

یاد فیلم آتش بس افتادم! :)

[ دوشنبه 10 اردیبهشت‌ماه سال 1397 ] [ 02:26 ] [ مریم ]